La polilla no tiene la belleza de la mariposa.
Sin embargo, la vida le ha hecho más fuerte.

Despierta

Despierto con la luz amarilla frente a mi pelo enmarañado, los ojos semisellados, la boca pastosa y el recuerdo de un sueño reparador aún en mis sienes. Suena sin cesar el maldito reloj, abandonado al fondo de un armario, encerrado por su constante tic-tac, segundo a segundo, entorpeciendo mi descanso. Finalmente me levanto y lo destierro al país olvidado entre jerséis y polillas.


No quiero despertar aún, pienso mientras en el móvil contemplo el paso del tiempo. Nueve y media, diez, diez y media. Y mi cuerpo que sigue inerte, sumido en el hipnotismo que me producen las imágenes que en mis sueños aparecen. Yo quiero estar ahí, rodeada de objetos medievales, armaduras relucientes, lechuzas vacías de vida; comprando grosellas en un puesto frente al mar en mi querida tierra de los lagos; abrazando sin miedo a otra como yo, mientras mi deseo recorre la espalda de otro parecido a mí...

Pero despierto, y corro a descargar la vejiga: demasiadas horas aguantando. Y de vuelta a la cama, a seguir mirando a los ojos a ese que no tiene ojos, a seguir abrazando a aquella que no existe, que nunca conoceré, a comprar grosellas que parecen rodajas de tomate, pero no digo nada por miedo al vendedor bizco, y avanzo entre estatuas antiguas con sabor a medioevo, hasta que otro sonido me despierta y miro al reloj: demasiado tarde para seguir viviendo.


Y la luz amarilla ya no me deslumbra, porque se ha tornado en grisácea nube. Y el miedo y la tristeza vuelven a mi vida, y yo quiero seguir soñando mientras escribo esta especie de diario que estás leyendo.

Plenilunio Parte 2


"Y si el niño llora,
menguará la Luna
para hacerle una cuna"

Están a la vista de cualquiera, y parecen personas como tú y como yo, normales, vulgares, aburridos. Caminan a tu lado, compran el pan donde tú y a veces se sientan en el banco de al lado en el parque. Sin embargo, cuando nadie los mira se transforman en monstruos. Y no me valen excusas... La Luna no embruja a nadie.
Si habéis leído Plenilunio o visto la película sabéis a qué me refiero. A los que no lo han hecho, no voy a destapar más detalles. Sólo leed el libro, o ved la peli, si no os gusta leer. No tenía ni idea de lo que iba, y la verdad es que el tema está candente últimamente, por desgracia.

Un saludo.

Plenilunio Parte 1




Busca en sus ojos.
En sus ojos tiene que llevar su crimen.


¡Jesús! (cuidado con los mocos!)


www.Tu.tv

Me dice Chus que este video es viejísimo, pero yo lo he descubierto ahora y me encanta!!

¿Cómo de algo tan pequeño puede salir semejante estornudo? xD

Un saludo!

Pahempi Toistaan



Kumpikaan meistä ei oo eikä ollut kultaa
Vaikka me niin annettiin olettaa
Ei huomattu lainkaan
Et kuinka ollaan velkaa
Kuin vasta nyt kun nenää
Siihen painetaan
Kumpikin toistaan paremmin
Tiesi jokaisen vaiheen
Kumarrettiin kuvaa peilissä
Pahempi toistaan kumpikin on
Ja kuinka nyt ne tappaa toisiaan
Sokeina toistaa lausetta samaa
Kuinka ne on tässä oikeessa
Rumempi toistaan kumpikin teko
Eikä niitä tekemättömiksi saa
Eikä ne huomaa kumpikin on
Vain pahempi toistaan
Varmoina voimasta ja niin helvetin ylpeet
ilmeet kasvoilla me kaaduttiin
Synnytä uudestaan
Ei muuta kuin lauluissa
Kun jokaiselle jää
Laskut huveistaan
Kuningas ilman valtikkaa kuin on kuningatarkin
Vielä kumartavat peileilleen
Pahempi toistaan kumpikin on
Ja kuinka nyt ne tappaa toisiaan
Sokeina toistaa lausetta samaa
Kuinka ne on tässä oikeessa
Rumempi toistaan kumpikin teko
Eikä niitä tekemättömiksi saa
Eikä ne huomaa kumpikin on
Vain pahempi toistaan
Katkeemaan ei sitä mitenkään saa
Turhempaa ei oo olemassakaan
Huomaa vaan kun joku sanoo jotain sellaista
Mitä kuulla haluaa
Ei haittaa onko edes tottakaan
Oikeuttaa kalleintansa tuhlaamaan
Pahempi toistaan kumpikin on
Ja kuinka nyt ne tappaa toisiaan
Sokeina toistaa lausetta samaa
Kuinka ne on tässä oikeessa
Rumempi toistaan kumpikin teko
Eikä niitä tekemättömiksi saa
Eikä ne huomaa kumpikin on
Vain pahempi toistaan



Hala, ahí os lo dejo. Hoy me siento friki así que pongo esta canción que me encanta de Apulanta.
Chao!

Concierto de HIM en Barcelona



¡Hola! ¿Qué tal?

Yo estoy totalmente estresada. La vuelta a las clases, después de un mes de estudio y exámenes intensivo, - madrugar e ir y venir de casa a clase todos los días - , se me hace mortal. Pero lo veo desde el lado positivo: apenas tengo tiempo para tumbarme en el sillón y, obviamente, reposar los kilos... xD

Bueno, hoy te voy a contar a TÍ, ser misterioso que me lees, mi experiencia en Barcelona. ¿Que por qué fui allí? Porque HIM visitaba la ciudad condal y, créeme, después de cinco años de estar obnubilada con las canciones de la banda finesa, ¡ya era hora de verlos en directo!

Pues al tema: llegamos a Barna después de un viaje más bien movidito... Sobre todo por las patadas que el de atrás pegaba constantemente... es de suponer para que nos callásemos... No entiendo por qué la gente utiliza la violencia. Si hubiera dicho que nos callásemos (no es que estuviésemos gritando, pero en fin... los hay cascarrabias) lo hubiésemos hecho del tirón.

Nuestro albergue estaba en pleno barrio del Raval. Ojo, si llego a saber que el susodicho estaba cercano a una de las calles donde se concentra más prostitución de toda la ciudad, no me voy allí ni de coña. Pero en fin, es lo que tiene reservar albergue sólo dos días antes de llegar...

A Barcelona, más bien íbamos a relajarnos, nada de ver monumentos (aunque a mí me encantan, que quede claro). Fuimos a la playa de la Barceloneta y al parque de la Ciudadella, qué bien se estaba en el césped... cómo se nota que aquí en Málaga las zonas verdes escasean... Y allí, la gente hace "cosas raras", por ejemplo, abrazar y besar a un árbol o juguetear con una especie de bola de cristal...

He de decir también que, a pesar de que yo había estado en Barcelona hacía tres años, y que llevaba un mapa, nos perdimos un par de veces... En una ocasión, y aunque deberíamos haber andado con dirección a las Ramblas, volvimos sobre nuestros pasos, desde la Iglesia de Santa María de la Mar, hasta el Arco del Triunfo (y de allí veníamos). Vamos, que ese día andamos un montón, acabamos reventadas, y al día siguiente, deberíamos hacer cola desde muy temprano (5'30 de la mañana en el caso de Erci y Mari Carmen).

¿El concierto? Maraviglioso... Eso de que HIM en directo es una caca es totalmente falso. Y Ville... Que ojitos, que boca, que porte, que toooodo... Estábamos tan cerca (primera y segunda fila) y lo veíamos tan cerca... También ellos nos veían, ya que todas llevábamos unos cuernitos luminosos de color rojo... :P

Fue muy emocionante. Fue como cumplir un sueño. Quizá no vuelva a repetirse. Yo tengo otros proyectos por delante, y ellos quizá no vuelvan a tocar más (ojalá no, pero es lo que tiene tener un cantante con cirrosis... )



¿Qué opinas de mi viaje? ¿Has ido a algún concierto últimamente?
¡Cuéntamelo!

Un beso, vuelvo a clase de Literatura española y el cine... ^^

Chao.
 
Free Website templateswww.seodesign.usFree Flash TemplatesRiad In FezFree joomla templatesAgence Web MarocMusic Videos OnlineFree Wordpress Themeswww.freethemes4all.comFree Blog TemplatesLast NewsFree CMS TemplatesFree CSS TemplatesSoccer Videos OnlineFree Wordpress ThemesFree CSS Templates Dreamweaver